thumb|250px|Dawne miejscowości zaznaczone na współczesnym konturze miasta. "Stare Miasto" znajdowało się na wschodnim brzegu rzeki (od Górek, prawie po obecną północną granicę). thumb|right|250px|Kościół z XVII wieku w miejscu średniowiecznego. Pierwotna lokalizacja osady. Widoczna jest tabliczka z napisem Stary Rynek Osada Mieńsk/Mensko/Mińsko/Mińsk istniała przynajmniej od XIV wieku. Była to wschodnia granica Polski więc nie było możliwe rozwijanie miast. Sytuacja zmieniła się po zawarciu unii polsko-litewskiej w 1385 roku.
Mińsk otrzymał prawa miejskie 29 maja 1421 roku. Miasto znajdowało się w całości wzdłuż wschodniego brzegu rzeki Srebrnej zwanej też Małą Mienią.
Z głównej osi miasta (północ-południe) wychodziły drogi do Liwa i Lublina. Wychodziły one także z położonego centralnie rynku: droga na zachód, przechodziła przez rzekę i rozdzielała się na szlaki do Warszawy i Karczewa, zaś droga na wschód prowadziła do Cegłowa.
Na północ od rynku już w 1422 roku zlokalizowano kościół.
W 1695 roku do Mińska włączono Sendomierz, a w XVIII wieku Górki. w późniejszych czasach dokonywano licznych przyłączeń.
W XXI wieku Stary Rynek z okolicami znajduje się w zachodnich krańcach obszarów funkcjonalno-przestrzennych Siennicka (rynek) i Kościelna (kościół).