Wiązało się to z rozgromieniem, w ramach kampanii wojennej, koczowniczych plemion w rejonie Trypolitanii oraz z wyizolowaniem „wysp oporu”, czyli górskich pasm nadbrzeżnego Atlasu Tellskiego, zamieszkanych przez wojownicze szczepy autochtoniczne.
Wyprawa na północ Brytanii W 208 Septymiusz stanął na czele około 40-tysięcznej armii i wyruszył na wyprawę do północnej Brytanii, przeciwko Kaledończykom i Meatom, którzy najeżdżali rzymskie ziemie od kiedy osłabił je Klodiusz Albin. Długa kampania bez wyraźnych sukcesów odbiła się na zdrowiu cesarza, który w 210 oddał dowodzenie swojemu synowi Karakalli i wycofał się do Eboracum. Tam zmarł w 211. Po śmierci Septymiusza kampanię zakończono, a imperium wycofało się z Wału Antonina, opierając północną granicę na Wale Hadriana.
Polityka wewnętrzna Stworzył trzy nowe legiony zwane partyjskimi. Za jego rządów, wbrew ponad dwustuletniej tradycji, pod Rzymem stacjonował legion (II partyjski). Opierał się na ekwitach, ograniczył wpływy senatu do minimum, sam mianował wszystkich urzędników, łącznie z konsulami. Ze względów strategicznych i dla zapobieżenia wojnom domowym przeprowadził podział większych prowincji imperium (jak Syria) na mniejsze jednostki.