Przez Rury prowadziły kiedyś drogi na Wilkołaz, Kraśnik, w kierunku Jarosławia, Rzeszowa, odgałęzienia do Konopnicy, Bełżyc i Opola. Osadnictwo skupiało się nad rzeką i wzdłuż ul. Nadbystrzyckiej. Jeszcze w XX wieku istniały zabudowania pofolwarczne, a na terenach wyżynnych rozwijało się cegielnictwo. Cegielnię "Rury" zlikwidowano w 1970 roku. Występujące w rejonie rzeki piaski były od dawna eksploatowane przez ludność.
Od początku XX wieku wieś Rury była wchłaniana przez zabudowę miejską. Na terenach niegdyś rolniczych i pocegielnianych od 1957 rozwija się Lubelska Spółdzielnia Mieszkaniowa. Obszar został podzielony na szereg osiedli.
Latem 1940 roku wąwóz znajdujący się nieopodal Rur Jezuickich (obecnie część parku "Rury", leżącego na pograniczu osiedla im. B. Prusa i Czubów) został wybrany przez Niemców na miejsce straceń polskich więźniów politycznych. Od 29 czerwca do 15 sierpnia 1940 funkcjonariusze SS i policji niemieckiej przeprowadzili tam pięć egzekucji, w trakcie których zamordowano co najmniej 450 Polaków przywiezionych z więzienia na Zamku Lubelskim. Ofiary upamiętnia granitowy pomnik.
thumb|Rury na mapie Lublina z 1875 roku