Okres powojenny Po wojnie nastały dobre lata dla górniczej jedenastki. Zespół przemianowano na Bányász (Górnik). W sezonie 1947/48 awansował do NBI, w której występował przez wiele lat. Na początku jednak nie od razu się w niej zadomowił na stałe. Po jednym sezonie spadł, w następnym roku znów wywalczył awans, jednak skrócony sezon jesienny 1950 okazał się spadkowy. Górnicy pozostawali na drugim froncie przez następne 6 lat. Po okresie stalinowskim, do głosu w piłce zaczęły dochodzić kluby z prowincji, z mocnym oparciem w dużych zakładach. W Tatabánya były nimi kopalnie. W 1956 r. zespół wzmocnił Gyula Grosics, bramkarz złotej jedenastki. Awansował z nim do ekstraklasy. W NBI klub radził sobie nieźle, stopniowo był coraz wyżej. W sezonie 1964 zakończył rozgrywki na trzecim miejscu, a na igrzyska olimpijskie do Tokio pojechali reprezentować Węgry dwaj zawodnicy Bányásza - Tibor Csernai i József Gelei, późniejsi złoci medaliści olimpijscy. W latach 1973 i 1974 zespół wygrywał mało znaczący już Puchar Mitropa. Lata 80. przyniosły drużynie sukcesy na arenie krajowej. Zespół wywalczył wicemistrzostwa w sezonach 1980/81 i 1987/88 mając w składzie kilku znanych zawodników z Vincze i Kiprichem na czele.