W 1904 wyjechała do Szwajcarii, gdzie otrzymała obywatelstwo szwajcarskie. Następnie ukończyła Szkołę Pielęgniarstwa w Zurychu. Najpierw pracowała jako pielęgniarka oddziałowa na oddziale chirurgicznym, a potem jako starsza pielęgniarka na oddziale chorób wewnętrznych. Była również zatrudniona w Szpitalu Czerwonego Krzyża.
W 1919 wróciła do Polski, gdzie w 1920 podjęła pracę w Dziecięcym Sanatorium Przeciwgruźliczym w Zakopanem. Kolejnym jej miejscem pracy był Szpital Wojskowy. Po jego likwidacji zatrudniona została w Klinice Dziecięcej prof. Mieczysława Michałowicza. Następnie wróciła do Zurychu gdzie była przez dwa lata dyrektorką w Szkole Pielęgniarstwa.
W 1923 wróciła do Polski i została przełożoną pielęgniarek w Klinice Dziecięcej Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1925 przyznano jej stypendium Fundacji Rockefellera, które przyczyniło się do tego, iż zobaczyła jak wygląda praktyka i nauka pielęgniarstwa w Paryżu, Lyonie, Strasburgu, Londynie i Oksfordzie.
Od grudnia 1925 do 30 kwietnia 1929 pełniła funkcję dyrektorki Szkoły Pielęgniarstwa PCK w Poznaniu. Zajmowała się również organizacją pierwszych placówek szkolenia praktycznego pielęgniarek w poznańskich szpitalach.