Z prawniczego punktu widzenia istotny dla ustalenia treści prawa będzie tylko normatywny sposób jego odczytania, a więc uwzględniający odpowiednie postępowanie z tekstem, mające na celu jego adekwatne odczytanie; omnia sunt interpretanda- jako zasada postępowania interpretacyjnego- wykładni należy dokonywać zawsze. Każdy przypadek: łatwy czy trudny, jasny czy niejasny, intuicyjny czy nieintuicyjny, jest po prostu przypadkiem interpretacyjnym. Proces wykładni ma prowadzić bowiem do wyodrębnienia z tekstu prawnego normy (wypowiedzi dostatecznie jednoznacznej odnośnie tego: komu? kiedy? jaki obowiązek został wyznaczony); rozróżnienie momentu interpretacyjnego od momentu interpretacji- za moment interpretacyjny uznaje się moment, na który dokonuje się interpretacji danego przepisu, a więc na który określa się aktualność. Moment interpretacji natomiast to moment w którym interpretator podejmuje czynności interpretacyjne; obowiązek uzasadnienia przez interpretatora zarówno cząstkowych, jak i finalnej decyzji interpretacyjnej- rezultaty interpretacji tego samego przepisu w tym samym momencie interpretacyjnym przez dwóch różnych interpretatorów mogą się różnić w zależności od kompetencji komunikacyjnych każdego z nich.