Odmówił wówczas przyjęcia stanowiska.
Życiorys Pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej.
Urodził się w 1782 roku jako syn Macieja Tarczewskiego (zm. ok. 1790), burgrabiego grodzkiego wyszogrodzkiego, dzierżawcy Kadłubowa, Żochowa i Żochówka; oraz Józefy z Tańskich (zm. po 1830). Był siostrzeńcem Ignacego Tańskiego. Miał młodszą siostrę Dominikę Józefę Cyrylę (ok. 1783–po 1821), żonę byłego żołnierza i wyrobnika Grzegorza Domańskiego; oraz braci Brunona Placyda Franciszka (ur. 1786) i Ferdynanda (1788–1827), właściciela Masłomiący.
Po śmierci Macieja Tarczewskiego jego matka wyszła za mąż za Wincentego Ferreriusza Kraszewskiego (ok. 1752–1830), chorążego Kawalerii Narodowej.
Marceli Tarczewski w 1805 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Albertyna w Królewcu. Powrócił z dyplomem do Warszawy. We wrześniu 1809 roku został mianowany w Warszawie asesorem przy Trybunale Cywilnym I Instancji Departamentu Warszawskiego Księstwa Warszawskiego. 13 sierpnia 1812 zdał egzamin sędziowski przed Najwyższą Komisją Egzaminacyjną i od tego roku pełnił funkcję podprokuratora Sądu Apelacyjnego.
Od 1811 roku należał do loży masońskiej Świątynia Izis.