Zabudowa placu została doszczętnie zrujnowana w czasie oblężenia Festung Breslau, tak jak zabudowa całego ciągu ulicy Legnickiej i sąsiadującego placu Jana Pawła II. Zachował się jedynie budynek dawnej fabryki tytoniu (pl. Solidarności 1-3-5) wybudowanej według projektu A. Wedemanna w latach 1908-1909. Odbudowa miasta w tym rejonie spowodowała zatracenie przedwojennego zarysu placu do tego stopnia, że wraz z sąsiadującym z nim placem Jana Pawła II, stanowi jeden wspólny, obszerny węzeł komunikacyjny, na którym zbiegają się ulice Legnicka, Rybacka, Jacka Kaczmarskiegow czerwcu 2008 ulicę Rybią przemianowano na ul. Jacka Kaczmarskiego, Drzewna, Sokolnicza i Nabycińska (formalnie docierające do placu Solidarności) oraz Ruska, św. Mikołaja, Podwale i Legnicka (formalnie krzyżujące się z placem Jana Pawła II).
Etymologia powojennej nazwy placu nie jest jasna: mógł kojarzyć się z jego moskiewskim pierwowzorem, zwłaszcza wobec faktu, że cała okoliczna zabudowa została zburzona i sprawiał wrażenie znacznie większego niż w rzeczywistości. Niektórzy twierdzą, że nazwa placu może wywodzić się od koloru cegły, który dominował na placu wskutek wojennych zniszczeń.