W latach 1931–32 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa. W 1934 i 1936 uczestniczył w ćwiczeniach rezerwy. W 1935 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 53. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. W roku 1936 przebywał w USA, gdzie przy okazji zakupu licencji wszechstronnie zapoznał się z organizacją prac konstrukcyjno-badawczych i organizacją produkcji w przemyśle lotniczym.
W 1939 roku został zmobilizowany i ewakuowany do Rumunii a później do Francji. W okresie od stycznia do maja 1940 roku pracował w biurze konstrukcyjnym wytwórni podwozi lotniczych i instalacji hydraulicznych Olaer w Paryżu, a w maju i czerwcu w firmie Seze w Lyonie. Po upadku Francji przedostał się do Wlk. Brytanii. Otrzymał numer służbowy RAF P-0460 i służył w 315 dywizjonie RAF jako oficer taktyczny. W 1941 roku został przeniesiony do Royal Aeronautical Estabilshment w Farnborough, gdzie zajmował się napędem odrzutowym i rozpracowywał napędy bomby latającej V-1 oraz rakiety V-2. Służbę ukończył w 1945 roku w stopniu majora (Squadron Leader) i wrócił do Polski pierwszym transportem.