Gerward okazał się dobrym administratorem, dbałym o interesy diecezji. Z licznych dokumentów zakupu i zamiany dóbr ziemskich wynika, że biskup prowadził szeroką działalność gospodarczą i powiększył znacznie dobra biskupstwa. Zakładał nowe wsie na prawie niemieckim. Lokował miasto Wolbórz w Ziemi sieradzkiej, które stało się faktyczną drugą siedzibą biskupstwa. Budował zamki obronne, m.in. w Raciążu. Udzielał pożyczek pod zastaw majątków klasztorom, rycerzom, książętom, również Władysławowi Łokietkowi. W ten sposób biskupstwo nabywało nieraz nowe majętności, jeżeli pożyczki nie były spłacane. Dbałość o rozwój gospodarczy diecezji prowadziła nieraz do sporów. Piotrowi Święcy, namiestnikowi Pomorza z ramienia Wacława II, zarzucił biskup przejęcie w czasie sprawowania urzędu dochodów biskupstwa. Powołany sąd polubowny nakazał zwrócić oskarżonemu 2 000 grzywien toruńskich. Książąt kujawskich: Przemysława i Kazimierza oskarżył Gerward o grabienie dóbr biskupstwa. Książęta uwięzili biskupa, a ten nie zawahał się przed rzuceniem na nich ekskomuniki. Ostatecznie w 1311 r. doszło do ugody. Z biskupem płockim Florianem, również Leszczycem, ale z innej gałęzi rodu pochodzącej z Kościelca koło Pakości, toczył biskup włocławski długotrwały spór o granicę diecezji. Ustalono ją ostatecznie w 1321 r.