Przyczyniło się to do ostatecznej degradacji klasztoru.
W 1893 rząd Belgii odkupił tereny opactwa i podjął wysiłki konserwatorskie. W 1973 ruiny klasztoru zostały wpisane w rejestr zabytków. Od 1992 opactwo jest utrzymywane przez “Association por la Promotion Touristique et culturelle de Villers” (APTCV).
Architektura Chociaż zrujnowane, opactwo jest wspaniałym świadectwem średniowiecznej architektury klasztornej zakonu cystersów. Do dziś zachowały się ruiny m.in. refektarza, apteki, domu zajezdnego dla gości, wirydarza, biblioteki, scriptorium, dormitorium, izby chorych, kościoła, pałacu opata z tarasowymi ogrodami oraz rozmaitych zabudowań gospodarczych.
Ruiny przyklasztornego kościoła są imponujące. Nawa główna ma 94 m długości a wysokość sklepienia nad skrzyżowaniem nawy głównej z transeptem wynosi ponad 23 m. Budowę świątyni rozpoczęto w 1197 w stylu romańskim (westybul), który został wkrótce wyparty przez nowy styl gotycki. Kościół był jedną z pierwszych budowli w stylu gotyckim na terenie obecnej Belgii.