Od 1934 występował jako tenor wraz z rumuńskim teatrem Alhambra. W tym samym czasie odwiedził po raz pierwszy kraj swoich rodziców, występując w serii koncertów wspólnie z Lolą Gjoką w Tiranie, Korczy, Durresie i w Szkodrze. Po powrocie do Bukaresztu występował w teatrze Alhambra. W 1939 r. powrócił do Tirany i zadebiutował w radiu albańskim.
W roku 1940 kształcił głos pod kierunkiem Paolo Vorezzy jako stypendysta konserwatorium św. Cecylii w Rzymie. Z Tirany ponownie wyjechał do Włoch, gdzie kształcił się w Centro di Canto, pod kierunkiem Manfrediego Polverosiego. W tym czasie stał się sławny we Włoszech dzięki swojej roli w operze Rycerskość wieśniacza, wystawianej w Teatrze Garibaldi we Florencji.
Po wyzwoleniu Albanii w 1944 roku powrócił do kraju, gdzie odbył serię koncertów w największych miastach. Był także współtwórcą Chóru Armii Albańskiej, a także Orkiestry Radia Tirańskiego. W 1949 r. ciężko zachorował i przez kilka miesięcy leczył struny głosowe w klinice w Budapeszcie. Po operacji mógł dalej śpiewać, ale już jako baryton. Zagrał 10 ról w Teatrze Opery i Baletu. Wystąpił w pierwszej albańskiej operze „Mrika”.