Na przełomie XII i XIII w. dymarka przekształciła się w stały piec hutniczy z otworem spustowym do żużlu i sztucznym ciągiem powietrza.
Typologia dymarek Typologia dymarek według H. H. Coghlana:
prosty piec jamowy – koliste zagłębienie w ziemi wyłożone gliną. Dymarka tego typu posiadała palenisko poniżej poziomu terenu i nie posiadała możliwości spustu żużla. piec kopułowy – koliste palenisko nakryte kopułą z otworem. Dymarka tego typu mogła być wolnostojąca lub wbudowana w zbocze. Posiadała otwór do spustu żużla. piec szybowy – dymarka tego typu posiadała nadbudowę w formie cylindra lub ściętego stożka. Podobnie jak typ kopułowy, budowana na powierzchni ziemi. Miała możliwość spuszczania żużla.
Typologia dymarek według H. F. Cleere'a:
dymarki bez możliwości odprowadzania żużla, z ogniskiem poniżej poziomu terenu, dymarki z możliwością odprowadzania żużla, z ogniskiem powyżej poziomu terenu.
Zobacz też
hutnictwo fryszerka Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego w Pruszkowie Dymarki Świętokrzyskie
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Historia metalurgii