W 983 roku na terenie Połabia doszło do największego powstania plemion słowiańskich – skierowane przeciw podporządkowaniu Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu oraz chrystianizacji. Powstanie zakończyło się absolutnym zwycięstwem Słowian. Niemcy zostali wyrzuceni poza rzekę Łabę na następne 200 lat. Ostatecznie region utracił samodzielność na początku XIII wieku, głównie na skutek krucjat. Większość Połabia została podbita przez I Rzeszę, natomiast północna jego część z Rugią – przez Danię. Na podbitych terenach Niemcy rozpoczęli we wczesnym średniowieczu kolonizację (tzw. ). Historycy jako powód całkowitej zagłady i ostatecznej asymilacji Połabian z Niemcami wskazują przywiązanie do pogaństwa i odrzucenie chrześcijaństwaCharles Higounet: Die deutsche Ostsiedlung im Mittelalter . Berlin: Siedler, 1986/2001. .

Pod koniec X wieku na zachód od Odry państwo pierwszych Piastów objęło swym zasięgiem obszar niemal wszystkich plemion lechickich, poza tymi osiadłymi w dorzeczu Łaby. W XI wieku nieudane w dalszej perspektywie próby podporządkowania sobie obszaru Połabia podejmowali także władcy polscy – zwłaszcza Bolesław Chrobry.