W 1947 powrócił do Polski, gdzie został przez władze stalinowskie oskarżony o zdradę i skazany na karę śmierci, po czym wyrok zamieniono na dożywocie. Został zrehabilitowany w 1956, po czym wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego; w 1957 awansował na stopień podpułkownika, w 1968 pułkownika, w 1972 został przeniesiony do rezerwy, a w 1988 mianowany na stopień generała brygady. Następnie udzielał się społeczenie w PRL w ramach organizacji kombatanckich; był m.in. działaczem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a także Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, sygnatariusz Listu 59. Po 1989 polityk, współtwórca partii politycznej Przymierze Samoobrona
Jest autorem wspomnień z kampanii wrześniowej pt. Czarne krzyże nad Polską.
Dzieciństwo i młodość Urodził się 27 listopada 1915 w Kodymie koło Odessy w rodzinie agronoma, jako jedyne dziecko Szymona i Józefy z domu Biernat. Do Polski rodzina przeniosła się po odzyskaniu niepodległości w 1918. Zamieszkali w Dubnie, gdzie Stanisław ukończył Gimnazjum Realne im. Stanisława Konarskiego, zdając maturę w 1933. Już wówczas myślał o lotnictwie. Ze studiów na Politechnice Warszawskiej, a potem w Szkole Nauk Politycznych, zrezygnował szybko. Czas spędzał głównie w Aeroklubie Mokotowskim, by popatrzeć na loty, posprzątać hangary czy umyć samolot.