W 1881 roku kalwińskie gimnazjum przeszło definitywnie pod opiekę rządu rosyjskiego; odtąd nazywano je gimnazjum męskim w Słucku, ale zachowano bliskie związki z Jednotą Litewską, która wciąż wysyłała tam swoich uczniów i wyznaczała nauczyciela religii reformowanej.
W 1829 roku uczęszczało do niego 231 uczniów, w tym 20 stypendystów Jednoty Litewskiej. W 1889 roku uczęszczało do niego ok. 300 uczniów.
Kres istnieniu placówki przyniosła I wojna światowa, Traktat Ryski i nastanie władzy radzieckiej na Słucczyźnie w 1920 roku.
Budynki szkolne Budynek dawnej szkoły położony jest przy ul. Komsomolskiej 7, niegdyś Szerokiej. Zbudowano go w I połowie XIX wiekuŹródła podają rożne daty powstania budynku: najczęściej 1829–38 albo 1852–54, zob. http://www.radzima.org/pub/pomnik.php?lang=pl&nazva_id=meslsluc06. według projektu Karola Podczaszyńskiego. Kamień węgielny położono w 1829 roku, ale ukończono go dopiero w 1840 roku. Na parterze budynku mieściły się klasy, na pierwszym piętrze zakwaterowano bibliotekę i szkolną kancelarię.
W 1850 roku dzięki hojnemu wsparciu właściciela dóbr słuckich, księcia Ludwika Wittgensteina (1799-1866) wybudowano osoby budynek tzw. konwiktu, który mógł pomieścić 50 uczniów.
Na terenie kompleksu szkolnego znajdował się sad oraz drewniane domy nauczycieli.