W 1926 S. Ruud został mistrzem Norwegii w kombinacji norweskiej w kategorii juniorów. W 1928 podczas igrzysk olimpijskich w Sankt Moritz wywalczył srebrny medal, ulegając jedynie swemu rodakowi Alfowi Andersenowi. Rok później, na mistrzostwach świata w Zakopanem zdobył tytuł mistrza świata na Wielkiej Krokwi. Ponieważ równocześnie był wtedy trenerem reprezentacji Czechosłowacji, federacja ta chciała go wystawić w zawodach jako swojego reprezentanta. W 1930 na mistrzostwach świata w Oslo wywalczył brązowy medal (wyprzedzili go tylko dwaj rodacy: Gunnar Andersen i Reidar Andersen).
Na igrzyskach w Lake Placid zajął siódme miejsce, a złoty medal zdobył jego młodszy brat Birger. Startował także cztery lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen, tym razem w narciarstwie alpejskim. Brał tam udział w kombinacji alpejskiej, jednak z powodu kontuzji był zmuszony wycofać się po biegu zjazdowym.
W 1949 został wyróżniony medalem Holmenkollen.
W latach 1946–1955 i 1959–1967 był przewodniczącym Komitetu Skoków Narciarskich FIS.