Orderem Sławy nagradzano żołnierza, który m.in.: w chwili niebezpieczeństwa uratował sztandar swojego oddziału; znajdując się w płonącym czołgu, nadal wykonywał zadanie bojowe; z broni osobistej unieszkodliwił od 10 do 50 żołnierzy i oficerów przeciwnika; ogniem z broni przeciwpancernej zniszczył nie mniej niż 2 czołgi przeciwnika; na polu walki lub na tyłach przeciwnika zniszczył ręcznymi granatami od 1 do 3 czołgów; ogniem artylerii lub karabinu maszynowego zniszczył nie mniej niż 3 samoloty przeciwnika; nie bacząc na niebezpieczeństwo, jako pierwszy wdarł się do nieprzyjacielskiego schronu bojowego lub okopu i zdecydowanym działaniem zniszczył jego załogę; w rezultacie osobistego rozpoznania ustalił słabe miejsca w obronie przeciwnika i wyprowadził swoje wojska na jego tyły; osobiście wziął do niewoli nieprzyjacielskiego oficera; ryzykując życie, uratował dowódcę od bezpośredniego niebezpieczeństwa; nie bacząc na niebezpieczeństwo, zdobył nieprzyjacielski sztandar; z broni osobistej zestrzelił samolot przeciwnika; będąc ranny, po udzieleniu pomocy, wrócił na pole walki; ryzykując życie, pod ogniem przeciwnika wielokrotnie udzielał pomocy rannym; znajdując się w unieruchomionym czołgu, nadal wykonywał zadanie bojowe z działa; energicznie wjeżdżając czołgiem w kolumnę przeciwnika, rozjechał ją i kontynuował