Rusini do lat 30. XIX wieku nie nadążali za osiągnięciami innych odradzających się narodów słowiańskich, zarówno jeżeli chodzi o świadomość narodową, jak i rozwój kultury, oświaty, nauki i piśmiennictwa. Działało tylko kilku autorów, podnoszących ukraińską świadomość narodową (Iwan Mohylnycki, Denys Zubrycki, Iwan Snihurski, Mychajło Harasewycz), ale dzięki nim przetrwał język, który stał się przedmiotem zainteresowania dalszych przedstawicieli ukraińskiego odrodzenia narodowego.

Sytuacja zmieniła się po powstaniu listopadowym. W 1831 ukazał się w rękopisie zbiór wierszy Syn Rusi ili sobranije stichotworow w ruskim jazyku ot klerow seminarii jenieralnoj w Lwi-gorodi ruskohokraja metropoliji, nawolujący do narodowego przebudzenia i rozwijania literatury w języku zrozumiałym dla ludu. Po opublikowaniu polskiego almanachu poetyckiego „Haliczanin”, w 1832 trzech twórców „Ruskiej Trójcy” założyło pierwsze koło samokształceniowe, zajmujące się kultywowaniem własnego języka.