Po dymisji gabinetu Stambołowa w 1894 wznowiła swoją działalność, a dwa lata później, w 1896, przyjęła nazwę Partia Demokratyczna. Podstawowym celem PD było umocnienie demokracji parlamentarnej w kraju oraz uzyskanie pełnej suwerenności przez Księstwo Bułgarii.
W styczniu 1901 PD zwyciężyła w wyborach do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 11. kadencji i utworzyła z Partią Postępowo-Liberalną koalicyjny rząd, na czele którego stanął Petko Karawełow. Gabinet Karawełowa sprawował władzę do początku stycznia 1902.
W 1903 grupa działaczy skupionych wokół Najcza Canowa i Todora Włajkowa wystąpiła z PD i utworzyła Partię Radykalno-Demokratyczną. W tym samym roku zmarł lider PD, Petko Karawełow. Jego następcą został Aleksandyr Malinow. Stanowiska wiceprzewodniczących przypadły Andrejowi Liapczewowi i Michaiłowi Takewowi.
W styczniu 1908 PD sformowała samodzielny gabinet rządowy, na czele którego stanął Malinow. Rząd Malinowa przeprowadził szereg istotnych reform, takich jak przywrócenie prawa do swobody stowarzyszeń, uchwalenie kodeksu dla szkół i placówek kulturalnych, wprowadzenie bezpłatnego nauczania w progimnazjach i nadanie placówkom oświaty określonej autonomii. 22 września 1908 rząd oraz książę Ferdynand I proklamowali niepodległość Bułgarii.