Inni autorzy zakładają, że można mówić o diasporach religijnych, wskazują też na takie związki jak „kraj macierzysty religii” bądź to, że powstanie diaspory implikuje praktyki religijne. Takie ujęcie jest jednak problematyczne, ponieważ przedstawiciele danego narodu żyjący we własnym państwie byliby diasporą jakiejś religii, której kraj macierzysty ulokowany jest w innym miejscu.
Diaspory a polityka Angażowanie diaspor, zarówno wspólnot etnicznych i religijnych, jak i kolejnych pokoleń potomków emigrantów w sprawy danej ojczyzny jest jedną z form „ojczyźnianej” lojalności politycznej i wzmacniane jest dzięki m.in. łatwemu transportowi, komunikacji internetowej bądź możliwości posiadania podwójnego obywatelstwa. Niejednokrotnie nacjonalizm i ruchy narodowowyzwoleńcze inicjowane są poza terytorium postulowanego państwa, a sama migracja może ożywiać tożsamość narodową.
Przeciwstawnym do diaspory pojęciem jest hybrydyzacja oznaczająca pojawianie się „niejednoznacznych tożsamości” pod wpływem mieszania się kultur oraz deterytorializację. Oba te procesy, tj. hybrydyzacji i kształtowania się diaspor występują jednocześnie.
Zobacz też
Galut
Przypisy
Bibliografia