Karol miał powiedzieć siostrze, że po ślubie z Habsburgiem nie może już mieszkać w kraju, gdyż Rumuni nigdy by tego nie zaakceptowali (chodziło zapewne o Siedmiogród, odebrany 12 lat wcześniej Habsburgom i przyłączony do Rumunii).
Gdy mąż arcyksiężnej został powołany do Luftwaffe, Ileana założyła szpital dla rannych rumuńskich żołnierzy w jej zamku Sonnberg, koło Wiednia. W 1944 roku wraz z dziećmi udała się do Rumunii, gdzie mieszkali na zamku w Branie, nieopodal Braszowa. Arcyksiążę Antoni dołączył do rodziny, ale został zatrzymany w areszcie domowym przez Armię Czerwoną. Arcyksiężna Ileana założyła i pracowała w innym szpitalu we wsi Otreb, który nazwała Szpitalem Serca Królowej.
Na wygnaniu Po wymuszonej przez komunistów abdykacji króla Michała I Ileana i jej rodzina zostali deportowani z niedawno założonej Rumuńskiej Republiki Ludowej. Najpierw zatrzymali się w Szwajcarii. Następnie udali się do Argentyny i w 1950 roku Ileana z dziećmi wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie po sprzedaży swych klejnotów kupiła dom w Newton, Massachusetts.