Obecnie ta teoria nabrała szerokiego rozgłosu w kontekście rozwoju gospodarczego w Chinach.
W artykule z 1954 roku Economic Development with Unlimited Supplies of Labour przedstawił model rozwoju dwusektorowego, w którym zakładał, że duża część krajów najmniej rozwiniętych ma dualną gospodarkę. Tradycyjne rolnictwo charakteryzujące się niską produktywnością, niskimi dochodami oraz nowoczesny przemysł, który jest dość zaawansowany technologicznie dzięki dużym inwestycjom. Rolnictwo rozwijające się na terenach wiejskich i miejski przemysł powodowały duże różnice w rozwoju między częściami kraju. Mieszkańcy miast dzięki oszczędnościom, które zdołali poczynić, a które są kluczowe dla inwestycji i rozwoju, powiększali różnice między biednymi mieszkańcami wsi (wpływając przez konsumpcję na rozwój innych gałęzi gospodarki). Nasilało to migrację do miast, co powodowało samonapędzający się rozwój (dzięki uprzemysłowieniu).
Ze względu na bardzo niską (w opinii Lewisa bliską zeru) krańcową produktywność pracy, ubytek siły roboczej na wsi nie powodował proporcjonalnego ubytku w produkcji żywności.