W 1947 Baló został prezydentem Węgierskiego Towarzystwa Patologicznego i członkiem Lekarskiej Rady Etyki. W 1965 otrzymał tytuł doktora od uczelni medycznej w Segedynie, jak również medal Semmelweisa. W 1975 został uhonorowany nowo ustanowionym przez Węgierskie Towarzystwo Onkologiczne medalem Ödöna Krompechera. W 1955 przyznano mu nagrodę Kossutha. Był też członkiem Węgierskiej Akademii Nauk.
Dorobek naukowy W 1927 opisał w węgierskim czasopiśmie nieznaną wcześniej chorobę, znaną dziś jako stwardnienie koncentryczne Baló (łac. leukoencephalitis periaxialis concentrica) i będącą rzadkim wariantem stwardnienia rozsianego. W 1928 przedstawił jej opis w języku angielskim. W 1931 roku opublikował w języku węgierskim i niemieckim swoje prace wirusologiczne; w 1940 roku przedstawił monografię dotyczącą chorób demielinizacyjnych. W Budapeszcie pracował nad chorobami naczyń i miażdżycą. Wraz z żoną, dr. Iloną Bangą, dokonał odkrycia elastazy trzustkowej, które to odkrycie niesłusznie przypisuje się zazwyczaj niemieckiemu biochemikowi Andreasowi Sziegoleitowi, który swoje odkrycie przedstawił w 1982.