Swoją działalność koncertową w krajach europejskich rozpoczął m.in. cyklem koncertów w duecie z Busonim – Londyn (1921) i występy w Związku Radzieckim (w 1923 – 31 koncertów w 40 dni) łącząc je z pracą pedagogiczną. W latach 1905–1911 wykładał w Royal Manchester College of Music, w latach 1911−1917 w Berlinie, 1920/21 w konserwatorium w Bazylei i od 1921 ponownie w Berlinie – w Hochschule für Musik. Był współredaktorem (z Busonim i B. Mugellinim) wydania zbiorowego utworów fortepianowych J.S. Bacha. W lutym 1914 wystąpił po raz pierwszy jako pianista w Filharmonii Warszawskiej.
Od 1916 Petri występował często w Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Lwowie i Krakowie, zatrzymując się w Zakopanem (od 1920), które w latach 1926-1939 było jego stałą siedzibą. Tu dawał recitale w sali hotelu Morskie Oko i koncertował z towarzyszeniem miejscowej orkiestry symfonicznej prowadzonej przez A. Furmańskiego. Stąd wyjeżdżał na koncerty do innych krajów europejskich i Stanów Zjednoczonych (od 1932) oraz na gościnne wykłady w konserwatoriach we Lwowie, Krakowie i Malkin Conservatory w Bostonie.