Jednocześnie z ramienia Abwehry współorganizował grupy dywersyjne złożone z Białorusinów przerzucane na tyły Armii Czerwonej. W 1944 r. został członkiem prezydium Białoruskiej Centralnej Rady, odpowiadając za pracę z młodzieżą. Wkrótce stanął na czele oddziału propagandy dowództwa Białoruskiej Obrony Krajowej, a następnie objął dowództwo 15 batalionu. Opracował plan wybuchu antyniemieckiego powstania w Mińsku podczas obrad II zjazdu wszechbiałoruskiego, do czego jednak nie doszło. Po ewakuacji do Niemiec był współorganizatorem jesienią 1944 r. batalionu desantowego „Dalwitz” stacjonującego w Prusach Wschodnich. Był w stopniu majora jednym z jego białoruskich dowódców ds. politycznych. Prowadził rozmowy z przywódcami ukraińskich nacjonalistów w sprawie prowadzenia wspólnej walki antysowieckiej. Po rozpuszczeniu batalionu „Dalwitz” w Czechach w pierwszych dniach maja 1945 r., przybył wraz z grupą b. żołnierzy oddziału do Polski. Organizował w Białymstoku zaplecze dla białoruskiej partyzantki antysowieckiej. W czerwcu lub jesienią 1945 r. został aresztowany i przewieziony do Mińska. Podczas śledztwa ujawnił Sowietom wiele informacji dotyczących BNP, w wyniku czego doszło do dalszych aresztowań białoruskich działaczy narodowych. Po procesie kierownictwa BNP w 1946 r.