thumb|Fragment Kodeksu Aleksandryjskiego, który w Ewangeliach stosuje tekst bizantyjski, zaś w pozostałych księgach Nowego Testamentu – tekst aleksandryjski. Ilustracja przedstawia koniec Dziejów Apostolskich i początek Listu Jakuba Tekst aleksandryjski – jeden z podstawowych typów (rodzin typów) tekstu Nowego Testamentu, obecny m.in. wśród większości wczesnych papirusów. Spośród głównych typów tekstu Nowego Testamentu jest jedynym, który stosuje gramatykę grecką według dialektu „koine”. Obecnie uważany jest przez krytyków tekstu za najlepszy tekst Nowego Testamentu.
Historia badań Nazwą tą po raz pierwszy posłużył się Johann Salomo Semmler (1725–1791), który zaproponował podział na trzy grupy: aleksandryjską, wschodnią i zachodnią.
Griesbach w 1777 roku sporządził listę rękopisów tekstu aleksandryjskiego: C, L, K, 1, 13, 33, 69, 106 oraz 118J.J. Griesbach, Novum Testamentum Graecum, vol. I (Halle, 1777), Prolegomena.. Kodeks Watykański nie znalazł się na tej liście. W roku 1796 w drugim wydaniu swego „Novum Testamentum Graece” Griesbach dodał Kodeks Watykański jako przykład świadka tekstu Aleksandryjskiego w Ewangelii Marka, Łukasza i Jana. W dalszym ciągu był zdania, że w pierwszej połowie Ewangelii Mateusza reprezentuje tekst zachodniJ.J. Griesbach, Novum Testamentum Graecum, 2 editio (Halle, 1796), Prolegomena, p.