Późniejsze przepisy na „wodę węgierską czerwoną” zawierają jeszcze inne składniki: lawenda (1 część), rozmaryn (1 część), cynamon (8 części), gałka muszkatołowa (8 części), drzewo sandałowe (8 części). Wodę węgierską stosowano dawniej jako lecznicze perfumy przy omdleniach, nudnościach, histerii, udarach.
Przez kilkaset lat larendogrze przypisywano cudowne właściwości odmładzające i odświeżające cerę. Sporządzona jako nalewka spirytusowa z suszonych ziół, była rozcieńczana wodą i stosowana leczniczo wewnętrznie, lecz także zewnętrznie jako odświeżacz cery, a sporządzoną z użyciem olejków eterycznych używano jako perfum. Stosowana przez kolejne stulecia „woda węgierska”, wyparta została później przez „wodę lawendową”, a następnie przez cytrusowo-ziołową „wodę kolońską”. Perfumy pod tą nazwą produkowano wprawdzie jeszcze w XIX wieku, lecz bez pewności, iż według oryginalnej receptury XIV-wiecznej. .
Przykładowa receptura historyczna A. Piątkowski w swym podręczniku Gorzelnik i piwowar doskonały (Kraków 1809) podaje następujący przepis pochodzenia francuskiego (zapewne XVIII-wieczny):
Woda Królowej Węgierskiéj (Eau de la Reine d'Hongrie): Trzy funty liści rozmarynowych, 1/2 funta kwiatu lawendowego, ćwierć funta ziela tymianu, nalać 4 kwartami spirytusu, b. moczyć i oddestylować 3 1/2 kwarty.
Kategoria:Perfumy Kategoria:Nalewki ziołowe Kategoria:Historia Węgier Kategoria:Kultura na Węgrzech Kategoria:Historia medycyny