Historia Decyzję o budowie linii S-Ł podjął Sejm II RP V kadencji przed II wojną światową w formie ustawy z dnia 23 lutego 1939 r. o budowie normalnotorowej kolei Skierniewice – Łuków () – Ustawa z dnia 23 lutego 1939 r. o budowie normalnotorowej kolei Skierniewice – Łuków.. Plany budowy linii w celu odciążenia Warszawskiego Węzła Kolejowego powstawały w różnych wariantach już w okresie międzywojennym, lecz zrealizowano je dopiero po II wojnie światowej. Linia miała zaspokajać przede wszystkim potrzeby wojskowe, będąc elementem podstawowego ciągu transportowego wschód-zachód, na wypadek wojny z państwami zachodnimi. Prace przygotowawcze ruszyły jesienią 1949, kiedy przystąpiono do budowy mostu w Górze Kalwarii. Budowa linii trwała od 1950 roku, a pierwszy odcinek z Pilawy do Łukowa oddano do użytku 23 maja 1953 roku. Otwarcia całej linii dokonano 1 października 1954. W latach 1955–1965 dobudowano stopniowo na całej linii drugi tor, co zwiększyło przepustowość. Przewozy pasażerskie prowadzono wagonami motorowymi SN52 i następnie SN61. W latach 60. linia S-Ł stała się jedną z najbardziej obciążonych linii kolejowych w kraju. Do końca 1971 roku linię zelektryfikowano. W latach 70. wraz z budową nowych łącznic stworzono Towarową Obwodnicę Warszawy. Ruch pasażerski przejęły od 1972 zespoły EN57. Linią tą prowadzono m.in.