W obawie przed jego zemstą Raja Bharmal szuka ochrony u Akbara. Jego decyzja budzi wzburzenie wśród wrogich Akbarowi Radźputów. Jeden z nich zrywa zaręczyny z Jodhą. Bharmalowi nie pozostaje nic innego jak wzmocnić swój sojusz z Akbarem oddając mu córkę za żonę. Przemodliwszy sprawę przy grobie świętego sufiego Mu'in ad-Dina Cziszti Akbar, pragnąc jedności muzułmanów i hinduistów, zgadza się poślubić radźpucką księżniczkę. W tym samym czasie Jodha płacze, wstrząśnięta decyzją ojca. Nie wyobraża sobie, że ona, hinduska, może poślubić muzułmanina – obcego, chowanego w języku urdu, z rodu najeźdźców, którzy narzucili władzę Indiom. Nie może pojąć, dlaczego on modli się do Boga, którego twarzy nie wolno przedstawiać. Ona − księżniczka dumnego rodu radźputów − jest przywiązana do swego niebieskolicego boga Kriszny, przed którego figurą modli się co dzień. Czuje wyobcowanie i strach, wzmocnione przez matkę, która podpowiada jej otrucie się jako sposób uniknięcia hańby. Jednak Jodha, nie chcąc zranić uczuć ojca chroniącego królestwo Ameru, zgadza się na ślub. Ale stawia zdumionemu Akbarowi warunki – nie przejdzie z hinduizmu na islam. W swoim pałacu w Agrze, jak w każdym hinduskim domu, chce mieć kapliczkę z figurą swojego Boga. Pełen szacunku dla walki dumnej księżniczki, Akbar przyjmuje warunki.