sandwichensis sanctorum Coues, 1884 – bagiennik kalifornijski – Wyspy San Benito. P. sandwichensis rostratus (Cassin, 1852) – bagiennik wielkodzioby – północno-wschodnia Kalifornia Dolna i północno-zachodnia Sonora. P. sandwichensis atratus van Rossem, 1930 – wybrzeża Sonory do stanu Sinaloa.
240px|mały|Śpiew bagiennika żółtobrewego Morfologia Długość ciała 12,5–16,5 cm. Wierzch ciała szarobrązowy, spód kremowy; na całym ciele widać ciemnobrązowe kreski, które tworzą najczęściej plamę na środku piersi. Przez środek ciemienia ciągnie się biały pasek, nad okiem szeroka, żółta brew. Ogon krótki, wcięty; nogi różowe. Zachodnie podgatunki są ciemniejsze niż wschodnie; cechę rozpoznawczą stanowi brew.
240px|mały|Gniazdo z jajami i świeżo wyklutym pisklęciem Środowisko Zarówno w sezonie lęgowym, jak i na zimowiskach bagienniki żółtobrewe występują na terenach trawiastych z nielicznymi drzewami, w tym na preriach, łąkach, pastwiskach, porośniętych trawą poboczach dróg, mokradłach turzycowych i polach uprawnych obsadzonych roślinami okrywowymi, takimi jak lucerna. W pobliżu oceanów zamieszkują także ujścia rzek i słone bagniska w strefie pływów.