Jego specyfika wynika z tego, że jest podzielony na dwie części: zachodnią – Głowę Węża (łac. Serpens Caput) i wschodnią – Ogon Węża (łac. Serpens Cauda). Dawniej tworzył on jeden gwiazdozbiór wraz z Wężownikiem. Teraz jego dwie części leżą po przeciwnych stronach tego gwiazdozbioru. Kształt ten był rozpoznawany od starożytności i najczęściej utożsamiany z samym Wężownikiem, który trzymał gada w rękach.
Mity i legendy W wierzeniach Babilończyków występowały dwa węże; jeden z nich był hybrydą smoka, lwa i ptaka, drugi zaś był wężem z rogami. To ten drugi został uznany przez Ptolemeusza za konstelację Węża. Grecy widzieli tutaj Asklepiosa (Eskulapa), boga sztuki lekarskiej, dźwigającego w rękach ogromnego węża, towarzyszącego mu w zbieraniu ziół. Wąż, którego uzdrowiciel trzyma w rękach, prawdopodobnie reprezentował węża z legendy. Tego, od którego Asklepios nauczył się wskrzeszenia umarłych. Pewnego razu Asklepios udusił węża, ale kiedy wyrzucił ciało, zauważył, że do martwego węża podpełznął drugi gad z jakimś zielem w pysku. Podał to ziele martwemu wężowi, i ten ożył. Zanim drugi gad uciekł, Asklepios wyrwał mu trochę zioła i stosował je do ożywiania zmarłych. Do dziś w punktach medycznych, aptekach przewija się symbol węża, uważanego za symbol lekarzy i farmaceutów.