W tym czasie opracował plan założenia organizacji politycznej Strollad Ar Gelted Adsavet, w której programie Bretończycy występowali jako „rasa panów”. W następnych latach zaczął wydawać mocno faszyzujące czasopisma „Stur”, na okładce którego występowała swastyka oraz „Peuples et Frontières”, które miało być głosem prześladowanych mniejszości etnicznych w różnych krajach Europy. 14 grudnia 1938 r. O. Mordrel wraz z François Debeauvais zostali skazani na karę 1 roku więzienia za „atak na jedność narodu”.
W 1939 r. – krótko przed wybuchem II wojny światowej – O. Mordrel wraz F. Debeauvais przybyli poprzez Belgię i Holandię do Berlina. Jeszcze w Amsterdamie wydali manifest do Bretończyków, aby nie wspierali francuskiej armii. W styczniu 1940 r. napisali list (tzw. „Lizer Brezel”) do działaczy PNB, w którym dowodzili, że prawdziwi Bretończycy nie powinni walczyć i umierać za Francję – największego wroga Bretanii. Francuski trybunał wojskowy w Rennes skazał ich zaocznie na karę śmierci za działalność separatystyczną, zdradę stanu, udział w nielegalnej organizacji oraz namawianie do dezercji i zdrady. Na pocz. maja 1940 r. O. Mordrel stanął na czele tzw. Bretonische Regierung (bretońskiego rządu na uchodźstwie). Wraz z F. Debeauvais został przez Niemców uznany za przywódcę narodu bretońskiego.