Tadeusz Joteyko (ur. 1 kwietnia 1872 w Poczujkach k. Kijowa, zm. 20 sierpnia 1932 w Cieszynie) – polski kompozytor, dyrygent chórów, pedagog.
Życiorys Urodził się w Poczujkach – majątku należącym do rodziców Tadeusza Lucjana i Karoliny z Odrowążów Kurzańskiej. Miał troje rodzeństwa, w tym Józefę Joteyko, wybitną uczoną: psycholożkę, pedagożkę, fizjolożkę). W 1873 razem z rodziną przeniósł się do Warszawy. Od 12. roku życia uczył się gry na skrzypcach. W latach 1889–1891 studiował w konserwatorium w Brukseli, a w 1891–1895 w Instytucie Muzycznym w Warszawie, gdzie był uczniem Zygmunta Noskowskiego (kompozycja) i Aleksandra Cinka (wiolonczela); już podczas studiów działał jako dyrygent chórów. W 1897 został dyrygentem towarzystwa śpiewaczego Lutnia w Radomiu. W latach 1900–1902 był wiolonczelistą w Teatrze Wielkim w Warszawie, od 1902 dyrygentem towarzystwa muzycznego w Łodzi, a następnie w Kaliszu. W 1914 osiadł na stałe w Warszawie, gdzie został profesorem konserwatorium. Występował w Warszawie na licznych koncertach jako dyrygent zespołów chóralnych, a podczas I wojny światowej również jako dyrygent orkiestry symfonicznej filharmonii. Popularyzował muzykę: organizował koncerty szkolne, wygłaszał prelekcje o muzyce, pisał książki i artykuły.