Historia Na początku XX wieku okoliczne ziemie zaczęły wykupywać od arabskich właścicieli żydowskie organizacje syjonistyczne. Grupa założycielska kibucu została zawiązana przez członków młodzieżowego ruchu syjonistycznego Ha-Szomer Ha-Cair, którzy w latach 1946-1947 przybyli do Brytyjskiego Mandatu Palestyny z Rumunii i Bułgarii. Przeszli oni szkolenie w kibucu Tel Amal (obecnie nazwany Nir Dawid), gdzie dołączyła do nich grupa Żydów ocalonych z Holocaustu z Europy, którzy przyjechali z kibucu Kefar Menachem. Kontynuowali oni dalsze szkolenie w kibucach Ruchama i En ha-Mifrac. Planowali oni założyć nowy kibuc, który utrzymywałby się z rolnictwa i rybołówstwa. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie w 1948 roku w okolicy operowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Wojna zmusiła członków grupy do zaangażowania się w obronę społeczności żydowskich. Większość z nich służyła w kompaniach szturmowych Palmach. Na samym początku I wojny izraelsko-arabskiej Izraelczycy przeprowadzili operację „Ben-Ami”, podczas której wyprali z większości tego obszaru siły arabskie.