Nadał jednak Karolowi V kilka księstw w Piemoncie, co spotkało się ze zdecydowanym sprzeciwem Franciszka I, który zażądał nadania mu hrabstwa Nicei, mającego ważne położenie strategiczne. W tej sytuacji do sporu włączył się papież Klemens VII, który starał się nakłonić obu władców do podpisania układu pokojowego. Franciszek I zgodził się, żądając jednak aby rozmowy toczono w Nicei, a miasto w trakcie rokowań miało znajdować się pod opieką papieską. Karol III, obawiając się podstępu, odmówił jednak spotkania.
Sojusz Franciszka I z Turcją Trudną sytuację skomplikowała dodatkowo postawa sprzymierzeńca Francuzów, genueńskiego admirała Andrei Dorii, który przeszedł na stronę Habsburgów. Tym samym król francuski stracił większą część swojej floty i panowanie na Morzu Śródziemnym. Nowych sprzymierzeńców znalazł w końcu w Osmanach (Zresztą pierwsze kontakty z Turkami nawiązał już po bitwie pod Pawią w roku 1525, po której władca dostał się do niewoli). Jego matka Luiza Sabaudzka przyczyniła się w znacznym stopniu do tego, uzyskując wsparcie tureckie. W roku 1536 Franciszek zawiązał sojusz z sułtanem Sulejmanem, który zagwarantował mu pomoc w wojnie z Karolem V.