była wykładowcą na Wydziale Architektury w Katedrze Malarstwa Architektonicznego, następnie starszym wykładowcą. 30 września 1971 przeszła na emeryturę.
W 1957 r., wspólnie z Krystyną Łada-Studnicką i Maksymilianem Kasprowiczem, była autorką plafonu na Dworcu Głównym w Gdyni (wg projektu Juliusza Studnickiego), w 1961 zaprojektowała i zrealizowała malarstwo ścienne w szpitalach w Kartuzach i Sztumie. Zaprojektowane i wykonane przez nią witraże znajdują się m.in. w kościele św. Andrzeja Boboli w Sopocie.
Prace Urszuli Ruhnke-Duszeńko znajdują się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie oraz w Muzeum Narodowym w Gdańsku. Spuściznę po mężu, a także część swoich prac, przekazała w 2013 r. Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
Od 1951 r. była żoną prof. Franciszka Duszeńko, rzeźbiarza. Ich syn Marcin Duszeńko był malarzem.
Zmarła w Gdańsku, pochowana razem z mężem i synem na cmentarzu Srebrzysko (rejon II, kwatera TAR II-9).
Nagrody i wyróżnienia
Wyróżnienia na II Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie za pracę Kopernik (1952) Wyróżnienie (wspólnie z Ewą Hoffman, Eleonorą Jagaciak i Barbarą Massalską) na IV Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie za dzieło Strajk tkaczy w Żyrardowie (1954)
Źródło:.
Przypisy