Historia Epoka nowożytna Constitutio Criminalis Carolina (1532) zabraniała aborcji „żywego dziecka” i przewidywała za nią karę śmierci poprzez ścięcie (w przypadku mężczyzn udzielających pomocy) lub utopienie (w przypadku kobiet dokonujących aborcji). Natomiast kara za przerwanie ciąży w przypadku „zarodka pozbawionego duszy” była pozostawiona w gestii sądu. Za granicę pomiędzy „żywym dzieckiem” a „zarodkiem bez duszy” uznawano na ogół 4 miesiąc ciąży. Wierzono wówczas, że płód staje się żywy, gdy kobieta wyczuwa jego ruch. W praktyce przerywanie ciąży nie było na ogół karane, ponieważ przy ówczesnym poziomie rozwoju medycyny trudno było stwierdzić ciąże we wczesnych fazach, wykryć aborcje i udowodnić kobiecie, że celowo usunęła płód. Bardzo niewiele kobiet było oskarżanych. Jeśli już miało to miejsce, to w szerszych sprawach dotyczących dzieciobójstwa. W nich oskarżane były samotne i ubogie kobiety.