Celem było rozszerzenie granic przyszłego państwa żydowskiego, a jednocześnie budowa osiedli spełniających pierwszą linię obrony w przypadku wrogiej napaści.
Kibuc Be’eri pierwotnie znajdował się w pobliżu wadi Nahabir, w odległości 3 km na południowy zachód od Be’erot Jicchak. W 1947 roku jego populacja wynosiła 150 osób, którzy pracowali przy rekultywacji terenu i sadzeniu drzew. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 kibuc został odcięty przez wojska egipskie i do końca wojny znajdował się w całkowitej izolacji. Dopiero w październiku dotarły do niego Siły Obronne Izraela z zaopatrzeniem. Po wojnie osada znalazła się w bezpośrednim sąsiedztwie granicy ze Strefą Gazy. Ze względów bezpieczeństwa kibuc został wówczas przeniesiony około 3 km na południowy wschód, do swojej obecnej lokalizacji.
thumb|290px|Badlands Be’eri thumb|290px|Pomnik żołnierzy ANZAC przy Be’eri thumb|290px|Zawilce w lesie Be’eri Od początku intifady Al-Aksa w 2000 roku, kibuc cierpi od ostrzału rakietowego prowadzonego przez palestyńskie ugrupowanie Hamas ze Strefy Gazy.