ang. Mitzpe Gevulot), której zadaniem było sprawdzenie możliwości rozwoju upraw rolniczych w pustynnych warunkach Negewu. Ziemia należała do Żydowskiego Funduszu Narodowego, a pierwszymi jej mieszkańcami byli żydowscy imigranci z Turcji i Rumunii będący członkami młodzieżowego ruchu syjonistycznego Ha-Szomer Ha-Cair. Była to pierwsza żydowska osada wysunięta tak głęboko w pustynię. Powstała razem z kibucami Bet Eszel i Rewiwim. Miały one stanowić pozycją wyjściową do dalszego osadnictwa na Negewie. W październiku 1946 zrealizowano w ten sposób plan budowy 11 osad obronnych na Negewie (hebr. 11 הנקודות, 11 HaNekudot). W 1947 do kibucu doprowadzono rurociąg z wodą.
Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 kibuc został odcięty przez wojska egipskie i do końca wojny znajdował się w całkowitej izolacji. Przed odcięciem dróg ewakuacyjnych zdołano wywieźć z kibucu większość kobiet i dzieci. Podczas wojny tutejsza piekarnia dostarczała pieczywo do okolicznych żydowskich osiedli. Dopiero w październiku Siłom Obronnym Izraela udało się przełamać egipskie linie i dotrzeć do kibucu z zaopatrzeniem. Micpe Gewulot stał się wówczas bazą sił 8 Brygady Pancernej.