Pierwszym nadzorcą był Syryjczyk, profesor, który zrezygnował z pracy edukacyjnej, by koordynować działalność.
W 1925 roku Alexander Hugh Macmillan z Biura Głównego Towarzystwa Strażnica wygłaszał przemówienia w Damaszku. W 1930 grupy wyznawców działały w Damaszku i Aleppo. W tym drugim mieście powstało Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica.
W 1936 roku świadkowie Jehowy z Libanu – Yousef Rahhal i Najib Salem – rozpoczęli działalność kaznodziejską na terenie Syrii. Sprzęt nagłaśniający przewieziony ze Stanów Zjednoczonych zamocowano na samochodzie, a nagrane wykłady biblijne słyszane były z odległości nawet 10 kilometrów. W tym samym roku za prowadzenie działalności religijnej uwięzieni zostali: N. Fyiand, Salem Karam, Ibrahim Atiyeh oraz Michel Aboud.
W 1940 roku Ibrahim Atiyeh rozpoczął tłumaczenie „Strażnicy” na język arabski, a Najib Salem wykonywał cztery odręczne kopie i przesyłał głosicielom w Palestynie, Syrii i współwyznawcom w Egipcie. Do Syrii przybyli też świadkowie Jehowy z Cypru – małżeństwo Laghakos, mówiące po grecku, którzy wcześniej musieli opuścić Egipt. Prowadzili działalność kaznodziejską na terenie całej Syrii. W trzech zborach działało pięciu pionierów.