11 listopada 2002 był w kadrze na mecz drużyny USA z drużyną Anglii. W Londynie pokonał na punkty (16:13) Anglika Darrena Barkera, a drużyna USA zwyciężyła w tym spotkaniu 8:6. W marcu 2003 rywalizował na mistrzostwach Stanów Zjednoczonych w Colorado Springs. W 1/16 finału kategorii półśredniej pokonał na punkty (17:11) Brenta Rodriguesa, w 1/8 finału wyeliminował Glena Dunningsa, wygrywając na punkty (16:4), w ćwierćfinale pokonał na punkty (2:1) Durrella Richardsona, a w półfinale przegrał na punkty (7:14) z Andre Berto, kończąc rywalizację na trzecim miejscu. W maju 2003 rywalizował w turnieju 76. edycji turnieju Golden Gloves w Las Vegas. Bradley doszedł do finału kategorii półśredniej, przegrywając w nim wyraźnie na punkty (0:5) z Andre Berto. Kariera zawodowa Pierwszą zawodową walkę stoczył w sierpniu 2004 roku. 10 maja 2008 roku, w swojej 22 walce, zmierzył się z Juniorem Witterem i niespodziewanie pokonał go na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów, odbierając mu jednocześnie pas mistrzowski organizacji WBC. 13 września tego samego roku, w pierwszej obronie tytułu, pokonał zdecydowanie na punkty Ednera Cherry.