Na tym wszakże pozytywne opinie się nie kończyły, zaś krytycy filmowi podkreślali podkreślali, iż reżyser, ten jakby nie było moralizatorski zamysł, uwierzytelnia w sposób przekonujący i bez dozy natrętności, obudowując sytuacje i występujące tutaj postacie, mnóstwem realistycznych szczegółów przy tym bez zamiaru pouczania kogokolwiek i moralizatorskiego piętnowania ludzkich wyborów i postaw. Chodzi mu tylko o zadumanie się nad powszechnym zjawiskiem niedorastania do dorosłości, niedojrzałości emocjonalnej i braku odpowiedzialności za swoje czyny. Znakomite recenzje zebrał także Eugeniusz Priwiezencew za rolę Piotra Płaksina – trzydziestoletniego „chłopca”, będącego skrzyżowaniem nieszczęśliwego, smutnego dziecka, charakterystycznego dla twórczości Marii Konopnickiej z bohaterem Ferdydurke, autorstwa Witolda Gombrowicza, czy główny bohater z filmu Johna Schlesingera pt. Billy kłamca – dla którego również rzeczywistość jawiła się jako więzienie, zaś ucieczka w świat marzeń, stanowi swoistą oazę wolności i szczęścia.