Wytwórnia Norblina produkowała świeczniki, wazony, zastawy stołowe i sprzęt do gotowania ze srebra, brązu oraz platerowane, a ich sprzedaż odbywała się m. in. w utworzonym przy zakładzie sklepie firmowym. W 1853 fabrykę unowocześniono: wprowadzono maszynę parową o mocy 10 koni mechanicznych oraz maszynę galwanizującą. W tym czasie zatrudniano już 60 pracowników, a obszar sprzedaży obejmował całe Królestwo Polskie oraz znaczne obszary Rosji, (Wilno, Mińsk, Mohylew i Żytomierz). Wyroby firmy zdobyły wiele prestiżowych odznaczeń, m.in. na targach w Moskwie i Petersburgu.
Po śmierci Wincentego Norblina w 1872 majątek rodzinny wyceniono na blisko 150 000 rubli, a prowadzenie zakładów przejął jego syn Ludwik Norblin.
Pochowany na Powązkach; po kilku latach jego szczątki przeniesiono do grobowca rodzinnego na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera S-2-9) śp. Wincenty Norblin.
Rodzina
Wychowany w rodzinie katolickiej, w 1830 przeszedł na kalwinizm z racji ożenku z Henryką Leopoldyną z Vorbrodtów, primo voto Cerisy (1805–1882), córką osiadłego w Warszawie złotnika z Anhalt. Małżonkowie mieli dziewięcioro dzieci, z których większość zmarła w dzieciństwie. Wieku dorosłego dożyli: