W 1964 roku muzyk wraz z bratem, Melvinem Parkerem, nawiązał współpracę z Jamesem Brownem. W książce swojego autorstwa Brown przyznaje, że początkowo chciał on widzieć w zespole wyłącznie Melvina, okazało się jednak, że ceną za zaangażowanie perkusisty jest zatrudnienie także jego brata. Ostatecznie, chociaż do zespołu był mu potrzebny saksofonista barytonowy (Maceo grał na tenorowym), zgodził się przyjąć obydwu Parkerów. Maceo, Melvin i kilku innych członków grupy Browna opuściło jego zespół i założyło własny, który nazwali Maceo & All the King’s Men. Jego działalność trwała jednak tylko dwa lata. W 1973 roku Parker powrócił do grupy Browna, The J.B.'s. Tego samego roku piosenka Maceo „Parrty – Part I”, nagrana wraz z Maceo & the Macks, uplasowała się na miejscu #71 amerykańskiej listy przebojów. W 1975 roku Parker z kilkoma innymi członkami The J.B.'s, w tym z Fredem Wesleyem, opuścił zespół Browna i dołączył do George’a Clintona i jego grupy Parliament-Funkadelic.
Parker dołączył do Browna po raz kolejny w 1984 roku i występował z nim do 1988 roku. W latach 90. muzyk odniósł sukces jako artysta solowy. Do tej pory wydał dziesięć swoich płyt, bardzo często występuje na żywo (daje od 100 do 150 koncertów rocznie).