KAPAP (w hebrajskim: קפא"פ, קפ"פ) – skrót od słów Krav Panim el Panim, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „walkę twarzą w twarz”. Jest to oryginalny system walki wręcz i samoobrony, stosowany i udoskonalany przez żydowskie jednostki ruchu oporu w czasie II wojny światowej.
Historia System KAPAP został opracowany w latach 30. XX wieku, jako część szkolenia przygotowawczego dla żydowskich osadników przybywających do Brytyjskiego Mandatu Palestyny w ramach piątej aliji. Nowo przybyli osiedlali się z reguły na terenach zamieszkałych przez Arabów, a zakładane przez nich osady i kibuce miały charakter warowny, z uwagi na panującą pomiędzy Żydami i Arabami wrogość.
KAPAP stanowił raczej założenia walki niż system, które pozwalały ćwiczyć i zdobywać nowe umiejętności praktyczne uczestnikom szkolenia. Oddziały Palmach zaadaptowały KAPAP jako stale rozwijający się system walki dla swoich rekrutów.
Początkowo był on uznawany za zestaw przydatnych praktycznych umiejętności zdobywanych przez żołnierza w czasie treningu. Głównym celem było zwiększenie wytrzymałości fizycznej, rozwój ducha walki, a także poszerzanie umiejętności walki defensywnej i ofensywnej.