Za najważniejszą część treningu uznawano walkę pałką (krótką i długą). Metoda krótkiej pałki była używana najczęściej, ze względu na dostosowanie jej do młodych pokoleń rekrutów. Stała się zamiennikiem użycia broni palnej, której wykorzystanie było ograniczone. Wśród używanych kijów, w walce w systemie KAPAP używane były najczęściej krótkie pałki, dlatego te były najczęściej trenowane. Były także preferowane ze względu na możliwość ukrycia ich w rękawie zanim rozpoczęła się walka na ulicy.
Szkolenie System KAPAP opierał się na zasadach, nie technikach, dzięki czemu był względnie łatwy do dostosowania dla dużych grup ćwiczących.
Trening KAPAP obejmował: prawidłowe postawy ciała właściwe ustawienie względem przeciwnika powierzchnie uderzające sposoby uderzania obrony przed kijem/ batonem walkę kijem/ batonem
Prostota zasad KAPAP i szybkie dostosowanie uczyniły go skutecznym narzędziem treningowym tysięcy żołnierzy w Palmach i Haganie, grupach podziemia, które działały jako bojówki polityczne przywództwa żydowskiego w ziemiach zamieszkanych przez Żydów w ramach brytyjskiego mandatu w Palestynie.