Czirewa, jakoby fale elektrocerebrogramu miały powstawać wskutek tarcia krwi o ściany naczyń krwionośnych. Określił w 1913 i 1925 roku sześć głównych typów fal, rejestrowanych nad obszarami kory wzrokowej i motorycznej. Zaproponował klasyfikację fal w zależności od częstości przy pomocy cyfr rzymskich. Opisał zmiany elektroencefalograficzne w przebiegu niedotlenienia i utraty krwi i desynchronizację fal wskutek podrażnienia nerwów. W 1913 roku zarejestrował potencjały pośrednio, bez otwierania czaszki, co poprzedziło etap doświadczeń na ludziach. Hans Berger w 1929 roku potwierdził odkrycie Prawdicza-Nieminskiego i cytował go w swojej pracy, uznawanej za przełomową w badaniach nad EEG; uznał też wprowadzoną przez Rosjanina klasyfikację, zastępując cyfry rzymskie literami greckiego alfabetu (α, β, γ, δ, ε, ζ). W ostatnich latach życia Prawdicz-Nieminski zajmował się zależnościami między cyklem pracy serca a falami EEG, co określał jako tono-elektrocerebrografię (ros. тоно-электроцеребрографиа).