Nie do końca jasny jest schyłek plemienia Galindów, który nastąpił jeszcze przed przybyciem Krzyżaków. Według przytoczonej przez kronikarza Piotra z Dusburga Legendy galindzkiej plemię Galindów zostało wymordowane przez Jaćwingów, którzy najechali ich tereny zimą, gdy łatwiej było przedostać się przez bagna. Mężczyźni mieli zostać wymordowani, natomiast kobiety i dzieci zostały wzięte w niewolę. Według innej legendy, niemal wszyscy mężczyźni zginęli wcześniej podczas walk z Polakami, a Jaćwingowie zastali w osadach tylko kobiety i dzieci. Według kroniki krzyżackiej Chronicon terrae Prussiae autorstwa Piotra z Dusburga z 1326 r., w XIII wieku (a więc sto lat wcześniej) tereny Galindii były już wyludnione (terra desolata).
Od nazwy plemienia pochodzi też nazwa Wielkiej Puszczy (Puszcza Galindzka) kompleksu leśnego odgradzającego Prusy od Jaćwieży, Litwy i Mazowsza, który w początku XIII wieku był już praktycznie bezludny.
Galindowie wschodni W formie „Golędź” (starorus. Голѧдь) źródła ruskie wzmiankują od roku 1058 lud bałtyjskiego pochodzenia żyjący nad rzeką Protwą, dopływem Oki, pomiędzy ziemiami Wiatyczów i Krywiczów. Utożsamia się z nimi kulturę moszczyńską.