Macewy należące do rodzin tarnogórskich mieszczan wykonane są z granitu i marmuru oraz cechują je bogate formy i zdobienia.
Regularne pochówki Żydów na tarnogórskim kirkucie odbywały się do lat 30. XX wieku. Po II wojnie światowej nekropolia pełniła funkcje cmentarza komunalnego, na którym grzebani byli również ewangelicy. Ostatnie pochówki miały miejsce w latach 70. XX wieku. Opuszczony cmentarz oraz dom przedpogrzebowy z czasem niszczały. W 2010 roku nekropolia stała się własnością starostwa powiatowego w Tarnowskich Górach, a w 2021 roku została wpisana do rejestru zabytków.
Historia thumb|left|Położenie cmentarza (Begr.Pl.) względem zabudowań miasta na fragmencie niemieckiej mapy z 1926 roku (na podstawie pruskiego Messtischblattu z 1883 roku) Żydzi w Tarnowskich Górach () pojawiali się okazjonalnie już od czasu założenia miasta w XVI wieku. Byli to głównie kupcy z terenów sąsiedniej Rzeczypospolitej, którzy jednak nie mogli się legalnie osiedlać w górnośląskich miastach. Sytuacja Żydów uległa poprawie po zakończeniu wojen śląskich, w wyniku których Śląsk (oprócz Śląska Cieszyńskiego) został utracony przez Habsburgów i przeszedł pod panowanie Prus. Wydany 11 marca 1812 roku przez króla Fryderyka Wilhelma III zrównywał Żydów w prawach oraz m.in.